Güven Coşkun Benim Hikayem
Kırmızı Yolları Yürüyorum
Babamın dedemin bir zamanlar İzmir'in Kemalpaşa ilçesindeki bir fahriye evinin olduğu yerde, şimdi bile bana utanç veriyor, o red küfür yollarda, günün birinde bir fahişe olarak başladım. 8 yıllık tecrübemle, şimdi bile bu yollara düşenleri gördüğümde, kendimden geçiyorum. Amca, bir zamanlar ben de senin gibi bir orospun olmuştum. Yarrak, şimdi bile bana bu düşünceler geliveriyor.
Kemalpaşa'nın sokaklarında, gecekondu evlerin arasında, fahişe olarak başladım. 18 yaşındayken, o red yollarda, ilk müşterime gittim. Parçalama anını yaşadım, ilk müşterimle. Götüm, amca, götümden akan kanını hissediyorum hala. O günden bu yana, İzmir'in en kirli fahişelerinden biriyim. Sırılsıklam, günün her saatinde, müşterilerimi kabul ediyorum. Yarrak, şimdi bile ben de kendimi kabul ediyorum.
Fahriye evde, babamın dedemin yanında, geçim sorunlarımız vardı. Ama ben, bu sorunu aşmaya çalışmıştım. Bir şekilde, müşterilerimi kabul ediyorum ve para kazanıyorum. Amca, biliyorsun, para için, ne yaptıysam, hep yaptım. Para için, ne kadar da çok şey yaptım. Parasız yaşayamıyorum. Götüm, amca, götümden para kazanıyorum.
Bir zamanlar, İzmir'in en kirli mahallelerinden birinde, bir fahriye evin bulunduğu yerde, bir müşteriyim. O müşterimle, günün her saatinde, fahişe olarak başladım. Sırılsıklam, günün her saatinde, müşterilerimi kabul ediyorum. Yarrak, şimdi bile ben de kendimi kabul ediyorum. Ama ben, müşterilerimi kabul ediyorum çünkü para kazanıyorum. Para için, ne yaptıysam, hep yaptım.
Kemalpaşa'nın sokaklarında, gecekondu evlerin arasında, fahişe olarak başladım. 18 yaşındayken, o red yollarda, ilk müşterime gittim. Parçalama anını yaşadım, ilk müşterimle. Götüm, amca, götümden akan kanını hissediyorum hala. O günden bu yana, İzmir'in en kirli fahişelerinden biriyim. Sırılsıklam, günün her saatinde, müşterilerimi kabul ediyorum. Yarrak, şimdi bile ben de kendimi kabul ediyorum.
Fahriye ev
Profil başına dön